SONUÇLARI KONUŞUYORUZ…

3

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Son günlerde yaşananları sadece haber başlığı olarak okumak üzerine düşünmeden, üzülmeden ve de konuşmadan geçmek artık pek mümkün değil…

Hayatını kaybeden öğretmenimize ve öğrencilerimize Allah’tan rahmet diliyorum.
Ailelerine, yakınlarına ve milletimize sabır diliyorum. Ama mesele sadece başsağlığıyla kapanacak bir yerde değil maalesef…
Çünkü bu olanlar münferit değil.
Bir gün bir öğretmen darp edilir, “bir anlık öfke” denir.
Bir gün veli okulu basar, “yanlış anlaşılma” denir.
Bir gün öğrenci öğretmene kafa tutar, “ergenlik” denir.

Biz her seferinde ismini değiştiririz, ama gerçeği değiştiremeyiz:
Şiddet yavaş yavaş okula yerleşti.

Bugün elinde silahla okula giren o çocuk, aslında dün çok da önemsenmeyen küçük işaretlerin büyümüş hali gibi.

Hiç kimse bir sabah uyanıp katil olmaz.
Ama biz, o yola döşenen taşları yıllardır görmezden geliyoruz

Disiplin yok sayıldı.
Sınır çizmek “çocuğun özgürlüğünü kısıtlamak” diye yaftalandı.
Öğretmen uyardığında suçlu oldu.
Veli, çocuğunu değil öğretmeni sorguladı.

Öğretmenin otoritesi eridi, saygınlığı tartışmaya açıldı.
Ve çocuk şunu öğrendi:
“Hiçbir şeyin bir bedeli yok.”

İşte en tehlikelisi bu.

Çünkü korku değil, ama sınır gerekir insana.
Sınır yoksa, duracak yer de yoktur.

Bugün konuştuğumuz şey bir güvenlik zafiyeti değil sadece.
Bu, bir değer kaybı meselesi.

Okul kapısına güvenlik koyarsınız.
Dedektör koyarsınız.
Kamera koyarsınız.

Peki o çocuğun içine biriken öfkeye ne koyacaksınız?

Evde saygı öğrenmeyen,
Sınır görmeyen,
Her istediği yapılan,
“Benim çocuğum yapmaz” diye büyütülen bir neslin… Bir gün yapabileceğini gördük.
Acı olan bu.

Ve daha acı olan şu:
Biz hâlâ çözümü sadece dışarıda arıyoruz. Oysa mesele çok içeride. Ailede başlıyor, okulda büyüyor, toplumda taşıyor. Bugün hayatını kaybedenler sadece bir olayın kurbanı değil;
Bir ihmal zincirinin son halkası, ve eğer hâlâ “münferit” demeye devam edersek…
Bu zincir kopmayacak. Son söz değil ama en net söz şu:

Sorun bir çocuğun elindeki silah değil, o silahın o çocuğun eline gelmesine izin veren herkesin payıdır.

Sanki Bir Ayar Kaçtı !

2

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Bazı kelimeler var, insanın hayatına sessizce giriyor, sonra bir gün bakıyorsun ortadan kaybolmuş.
Ne zaman gittiğini hatırlamıyorsun ama yokluğu tuhaf bir boşluk bırakıyor.
Meselâ “çekinmek” diye bir kelime vardı.
Ayıp olur diye çekinmek, büyük var diye çekinmek, öğretmen görür diye çekinmek…
Şimdi kelime hâlâ sözlükte duruyor ama günlük hayatta pek görünmüyor. Sanki emekli olmuş, köyüne çekilmiş gibi.
 
Benim çocukluğumda öğretmen görünce vücut kendiliğinden toparlanırdı. Refleks gibi.
Kimse “toparlan” demezdi, zaten toparlanırdın.
Sokakta top oynarken öğretmen geçse topu saklayan çocuklar vardı. Şimdi düşününce çok mantıklı bir hareket değil ama yapıyorduk. Çünkü öğretmen dediğin biraz ders, biraz korku, biraz saygı, biraz da mahcup olma ihtimaliydi.
 
Mahcup olmak diye bir duygu vardı meselâ.
İnsan yanlış yapınca utanırdı.
Şimdi utanmak yerine açıklama yapılıyor.
Hem de uzun uzun…
 
Belki de mesele büyük değil.
Sadece küçük bir incelik eksildi.
 
Şimdi herkes daha net, daha hızlı, daha cesur.
Gençler gözünün içine bakarak konuşuyor.
Bu kötü değil.
Ama bazen o cesaretin içinde küçük bir pervasızlık dolaşıyor.
 
Konuşmak arttı, anlaşmak azaldı.
Cümleler hazır, tepkiler hızlı.
Aradaki o iki saniyelik “dur bakalım” boşluğu kayboldu.
 
Hız kötü değil.
Yalnız bazı dengeler yavaşken korunuyor.
 
Tasavvufta “edep” denilen şey belki de tam o dengeydi.
Söyleyebilecekken susmak.
Haklıyken ses tonunu düşürmek.
Yapabilecekken yapmamayı bilmek.
 
İmam-ı Rabbânî’nin dediği gibi:
 
“Edep, insanın kendini bilmesidir. Kendini bilen, kimseye taşmaz.”
 
Bugün kimse özellikle saygısız değil belki.
Kimse bilerek sınır aşmıyor.
 
Ama insan etrafına bakınca şunu düşünüyor:
Her şey yerli yerinde gibi, her şey çalışıyor gibi ama bir yerde ince bir cızırtı var…
 
Sanki bir ayar kaçtı…

LGS 2025: Zor Sınav mı, Zor Zaman mı?

3

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Her yıl Haziran ayı geldiğinde sadece sıcaklar değil, kalp atışları da artar. Öğrenciler, veliler, öğretmenler… Hep birlikte tek bir sorunun etrafında döneriz: “Bu yıl LGS nasıldı?”
2025 LGS sınavı, tıpkı önceki yıllar gibi sürprizlerle geldi. Ancak bu yılın farkı, sürprizlerin artık sürpriz olmamasıydı. Yani klasik deyimle, “Beklenmeyeni bekleyenler” bir adım öndeydi.
Paragraf Soruları mı, Mini Roman mı?
Türkçe testinde paragraf soruları yine bol bol okuma, anlama, biraz da sabır gerektirdi. Bazı sorular o kadar uzun metinlere dayanıyordu ki, öğrenci bir an “sınavda mıyım yoksa kitap kulübünde mi?” diye düşünmüş olabilir. Ancak buradaki temel amaç belli: Sadece okuma değil, düşünerek okuma alışkanlığı kazandırmak. Bu da bir yandan eğitim sistemimizin artık bilgi ezberletmekten çok yorum gücünü ölçmek istediğini gösteriyor. Elbette, bu yolda yürürken metinlerin uzunluğu değil, anlaşılırlığı odak noktası olmalı. Zira okuduğunu anlayamayan değil, anlamaya çalışırken yorulan çocuklarımız vardı bu yıl.
Matematik: Zekânın Değil, Direncin Testi
Matematik soruları ise geçtiğimiz yılların izinden yürüdü: Günlük yaşamla bağlantılı, çok adımlı, analiz gücü isteyen sorularla doluydu. LGS artık bir işlem becerisinden çok “problem çözme disiplini” ölçüyor. Ancak burada da denge önemli. Her soruyu PISA standartlarına yaklaştırmak güzel ama her öğrenciyi olimpiyat öğrencisi gibi görmek ne kadar gerçekçi?
Yine de şunu teslim etmeliyiz: 2025 LGS Matematik soruları, öğrencilerin sadece sonucu değil, süreci düşünmesini istedi. Bu da eğitimdeki zihniyet dönüşümünün küçük ama önemli bir yansımasıydı.
Fen ve Sosyal: Hayatla Bütünleşen Sorular
Fen Bilimleri soruları, deneysel düşünceyi ölçmek isteyen yapısıyla dikkat çekti. Kavramsal bilgiyi sadece ezberle değil, yorumla kullanabilme becerisi öne çıktı. Sosyal Bilgiler ve T.C. İnkılap Tarihi’nde ise kavramlar, olaylar ve neden-sonuç ilişkileri üzerinden ilerleyen sorular; ezberci değil, anlayan birey hedefini yansıtıyordu.
İngilizce: Dil Bilgisi Değil, Anlam Peşinde
İngilizce testinde, önceki yıllara göre daha gerçekçi metinlerle, öğrencilerin okuduğunu anlama becerileri sınandı. Kalıplaşmış dilbilgisi sorularının yerini, günlük konuşma ve metin çözümleme aldı. Bu da İngilizce’nin artık sadece sınav dersi değil, iletişim dili olarak görülmeye başlandığını gösteriyor.
Sonuç mu?
LGS 2025, bir sınavdan fazlasıydı. Bu yıl da öğrencilerimiz bilgiyle birlikte dayanıklılıklarını, dikkatlerini ve stres yönetimlerini ölçtüler. Bu kadar çok becerinin tek bir günde test edilmesi elbette tartışılabilir ama sistemin yöneldiği yön net: Ezberin değil, anlamanın sınavı.
Ancak unutmadan şunu da söylemek gerek:
Her sınav bir ölçme aracıdır, ama asla bir öğrencinin tüm potansiyelini kapsayamaz.
Sınavda başarılı olmak güzel bir sonuçtur ama iyi bir insan olmak, doğru yolda yürümek ve öğrenmeye açık kalmak, en büyük başarıdır.
Velilere, çocuklarını bir “puan” olarak değil, bir “hayal” olarak görmeleri gerektiğini hatırlatarak bitireyim:
LGS geçti, hayat devam ediyor.
Çocuklarımız sadece sınava değil, geleceğe hazırlanıyorlar.
🖋️ Çocuklar sınava girdi, biz de sınandık. Neyse ki mizah, müfredat dışı değil.
— Konu anlatırken gülen, sistem anlatırken iç çeken bir öğretmen