Okullar Mezarlık Değil!

2

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Dün… bugün… ve muhtemelen yarın.
Aynı haber, aynı acı, aynı çaresizlik.

Okul dediğimiz yer neydi? Çocukların hayal kurduğu, öğretmenlerin umut ektiği, hayatın başladığı yerdi. Şimdi ne oldu? Korkunun kol gezdiği, annelerin çocuklarını kapıdan içeri gönderirken yüreğinin parçalandığı yerlere dönüştü. Bu nasıl bir çöküştür?

Bir çocuk okula giderken arkasından “dikkat et” diye bağırmak zorunda kalan bir toplum sağlıklı olabilir mi? Bir öğretmen sınıfa girerken can güvenliğini düşünüyorsa, orada artık eğitimden söz edilebilir mi?

Bu yaşananlar “olay” değil, bu bir ayıp, bu bir ihmal, bu bir toplumsal iflastır!

Her seferinde aynı cümleler: “Soruşturma başlatıldı…”
Peki sonuç? Yine yok.
Önlem? Yine yok.
Sorumluluk? Yine ortada yok!

Biz neyi bekliyoruz? Daha kaç çocuğun hayali yarım kalmalı? Daha kaç öğretmenin hayatı bir koridorda son bulmalı? Şiddeti konuşmaktan utanmayan ama önlem almaktan çekinen bir düzenin içindeyiz.

En acısı da şu: Alışıyoruz.
Evet, korkunç ama gerçek… alışıyoruz.
Bir gün manşet olan acı, ertesi gün sıradanlaşıyor. Vicdanlarımız köreliyor, tepkilerimiz kısalıyor, öfkemiz bile yoruluyor.

Ama bu normal değil!
Bu kabul edilemez!
Bu kader hiç değil!

Okullar kale gibi korunması gereken yerlerdir. Çocukların canı, hiçbir bahaneye sığdırılamaz. Güvenliği sağlamak bir seçenek değil, bir zorunluluktur. Bugün hâlâ eksik kalan her önlem, yarının acısına atılmış bir imzadır.

Bugün kaybettiğimiz her can, aslında bu ihmaller zincirinin sonucudur. Bu yüzden sadece yas tutmak yetmez; sorgulamak, hesap sormak ve değiştirmek zorundayız.

Hayatını kaybeden öğretmen ve öğrencilerimize Allah’tan rahmet, yaralılara acil şifalar diliyorum.
Geride kalan ailelerin yüreğine düşen ateş asla sönmeyecek, biliyoruz…
Ama bilin ki yalnız değilsiniz. Bu acı hepimizin.

Ve biz bu acıyı unutmayacağız. Unutturmayacağız.