Bir Kelime, Bir Kurumun İtibarı

2

BEĞENDİM

ABONE OL

News

3

Bazen bir kurumun yıllarca inşa ettiği güven, tek bir cümleyle sarsılır. Bir devlet kurumunu güçlü yapan, binanın büyüklüğü değil; o kurumda görev yapan insanların vatandaşa gösterdiği saygıdır. Öğretmenler, geleceği yetiştiren insanlardır. Onlara gösterilen saygı, aslında eğitime ve topluma gösterilen saygıdır. Ancak ne yazık ki zaman zaman kamu kurumlarında yaşanan bazı davranışlar, bu anlayışın ne kadar kolay zedelenebildiğini gösteriyor. Şunu unutmayalım…
Devlet, vatandaşa tepeden bakanların değil; vatandaşa hizmet edenlerin omuzlarında yükselir.
Bir öğretmene “hakaret” etmek, sadece bir kişiyi incitmek değildir. Eğitime, emeğe ve devlet terbiyesine gölge düşürmektir. Bugün yaşanan bir olaya değinmek istiyorum ve bunun gibi yaşanan nice olaylar var malesef ülkemizde ..İlçe içi ataması yapılan bir öğretmen, yeni görev yerine başlayabilmek için evrak sürecini hızlandırmaya çalışıyor. Yeni okul müdürü (E.M), sürecin doğru ilerlemesi adına ilgili birimi arıyor. Ve bir anda hiç kimsenin duymaması gereken bir söz duyuluyor. O sözü de belirtiyorum çünkü bunu söyleyen kamu görevlisi bu kelimeyi bu kadar rahat söylediğine göre kullandığı kelimenin ( GERİZEKALI) suç olduğu ve bunun hukuki ve idari yaptırımı olduğunu ya bilmiyor yada güvendiği birileri var ki bu kadar rahat ve düşüncesizce konuşabiliyor.
Karşı taraftaki görevli, hakkında bilgi alınan öğretmeni kastederek küçümseyici ve hakaret niteliğinde bir (GERİZEKALI) kelimesi kullanıyor.
O an yaşanan sessizlik, aslında birçok şeyi anlatıyordu Okul müdürü, böyle bir üslubu kabul etmeyerek Karamürsel İlçe Milli Eğitim personeli (N ) adına özür diliyor. Çünkü devlet ciddiyetinin, makamdan önce insanlıktan geçtiğini biliyor.
Peki ya asıl özür dilemesi gereken?

Şunu unutmayalım…
Devlet, vatandaşa tepeden bakanların değil; vatandaşa hizmet edenlerin omuzlarında yükselir.
Bir öğretmene “hakaret” etmek, sadece bir kişiyi incitmek değildir. Eğitime, emeğe ve devlet terbiyesine gölge düşürmektir.
Kamu görevlisi olmak; maaş almak, masa başında oturmak ya da telefonlara cevap vermek değildir. Kamu görevlisi olmak, öfkesini kontrol edebilmek, nezaketini koruyabilmek ve temsil ettiği makamın ağırlığını taşıyabilmektir.
Bugün bir öğretmene söylenen aşağılayıcı söz, yarın bir emekliye, bir şehit yakınına, bir engelli vatandaşa ya da herhangi bir vatandaşa söylenebilir.
İşte bu yüzden mesele tek bir olay değildir.
Mesele, kamu hizmetinde kaybolmaya yüz tutan saygıdır.
Hiç kimse bulunduğu makam nedeniyle insanları küçümseme hakkına sahip değildir.
Devlet kapısına gelen herkes, siyasi görüşü, mesleği, kimliği ne olursa olsun aynı saygıyı hak eder.
Bir telefon görüşmesinde söylenen tek bir kelime, bazen yıllarca anlatılan “devlet ciddiyeti” derslerinden daha fazla iz bırakır.
Yetkililerin bu tür davranışları görmezden gelmemesi, gerekli incelemeleri yapması ve kamu hizmetinde nezaket kültürünü yeniden güçlendirmesi artık bir tercih değil, zorunluluktur.
Çünkü devletin gerçek gücü, vatandaşına gösterdiği saygı kadardır.