BİR ÇOCUĞUN EVE DÖNMESİ YETMEZ Mİ?

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Son birkaç gündür değil, aylardır okullardan gelen haberler içimizi ürpertiyor.

Bıçaklanan öğrenciler, hayatını kaybeden öğretmenler, okul bahçesine kadar taşınan silahlar, büyüyen akran şiddeti…

Bir olay oluyor, birkaç gün konuşuyoruz. Tedbirler açıklanıyor. Sonra gündem değişiyor.

Ama korku değişmiyor.

Çünkü mesele artık birkaç “münferit olay” diyerek geçiştirilemeyecek kadar büyüdü.

Okul, çocuğun kendisini en güvende hissetmesi gereken yer olmalı.

Oysa bugün bazı veliler çocuklarını okula gönderirken derslerini değil, güvenliğini düşünüyor. Öğretmenler ise sınıfa girerken yalnızca “Bugün hangi konuyu anlatacağım?” diye düşünmemeli; “Öğrencilerim güvende mi, ben güvende miyim?” kaygısını da taşımamalı.

Peki ne yapacağız?

Sadece kamera mı takacağız?

Sadece güvenlik görevlisi mi artıracağız?

Sadece olay olduktan sonra soruşturma mı açacağız?

Bunların hepsi gerekli olabilir. Ama yetmez.

Çünkü şiddet çoğu zaman bıçak çekildiği anda başlamıyor.

Dışlanmayla, zorbalıkla, öfkeyle, tehditlerle ve fark edilmeyen yardım çığlıklarıyla başlıyor.

Bu yüzden okullarımızda rehberlik hizmetleri güçlendirilmeli. Öğretmenin gözlemi ciddiye alınmalı. Akran zorbalığı “Çocuklar arasında olur” denilerek geçiştirilmemeli. Aile, okul ve rehberlik servisi olay çıkmadan önce birlikte hareket etmeli.

Ve öğretmen yalnız bırakılmamalı.

Çünkü öğretmen psikolog da değildir, polis de değildir, güvenlik görevlisi de…

Öğretmenin görevi çocukları eğitmektir. Onları korumak ise hepimizin ortak sorumluluğudur.

Son sekiz ay bize yeterince uyarı verdi.

Artık bir sonraki acıyı beklemek yerine harekete geçmeliyiz.

Çocuklarımız okula girerken korkmamalı.

Veliler okul kapısından ayrılırken “Acaba?” dememeli.

Öğretmenler zil çaldığında yalnızca dersin başlamasını düşünmeli.

Okul, korkunun değil; güvenin, öğrenmenin ve umudun adresi olmalı.

Çünkü bir çocuğun hayatını kaybetmesinden sonra alınan hiçbir önlem, o çocuğu geri getirmeyecek.

M. POPKÖYLÜ