“Unuttuk Bile”: Enkazın Altında Kalan Hafızamız

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Takvim yaprakları yine 6 Şubat’ı gösteriyor.
Ama bazı günler takvimden ibaret değildir. Bazı günler vardır; saat durur, kelimeler eksik kalır, insanın içi çöker. 6 Şubat, işte tam olarak böyle bir gün.
O sabah, yalnızca binalar yıkılmadı.
Birlikte yaşama inancımız, “bize bir şey olmaz” rahatlığımız, ihmalin bedelini başkalarının ödeyeceği yanılgımız da enkazın altında kaldı.
Enkazdan yükselen sadece toz değildi.
Çığlıklar vardı. İsimler vardı. Bir daha asla cevap vermeyecek telefonlar, yarım kalan cümleler, sabaha uyanamayan çocuklar vardı.
Bugün hâlâ sormamız gereken bir soru var:
Bu kadar ölüm gerçekten “kader” miydi?
Yanlış yapılaşma, göz göre göre gelen ihmaller, imar aflarıyla süslenen vicdansızlık…
Betonun demirden, kârın insandan daha değerli sayıldığı bir düzenin sonucuydu bu yıkım.
Deprem öldürmedi; ihmal öldürdü.
Kağıt üzerindeki projelerle, denetlenmeyen kolonlarla, “bir şey olmaz” cümleleriyle insanlar öldü.
Sosyal medyada bugün hâlâ aynı cümleler dolaşıyor:
“Unutmayacağız.”
“Helalleşmeden olmaz.”
“Yine mi aynı acılar?”
Ama bir başka cümle daha var, sessiz ama sert:
“Unuttuk bile…”
Çünkü unutmak, yüzleşmemekten daha konforlu.
Çünkü hatırlamak, sorumluluk ister.
Çünkü hatırlamak, sadece yas tutmak değil; hesap sormak demektir.
Yıl dönümleri sadece anma günü değildir.
Yıl dönümleri, vicdan yoklamasıdır.
Biz neyi değiştirdik?
Hangi binayı gerçekten güvenli hâle getirdik?
Hangi yanlışın önüne geçtik?
Eğer cevaplar hâlâ muğlâksa, o zaman deprem bitmedi demektir.
Sadece artçıları sürüyordur.
Dileğim şu:
Bir daha aynı cümleleri kurmayalım.
Bir daha aynı enkazların başında “keşke” demeyelim.
Bir daha acıyı paylaşırken, sorumluluğu paylaşmaktan kaçmayalım.
Çünkü gerçek anma, gözyaşıyla değil; önlemle, adaletle ve hafızayla olur.
Unutmamak yetmez.
Unutturmamaya cesaret edelim.