Dijital çağda yalnızlık derinleşiyor!

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Dijital bağlantı araçlarının hayatın merkezine yerleştiği günümüzde, yalnızlık kişisel bir his olmanın ötesine geçerek global bir toplumsal probleme dönüşüyor. Üsküdar Üniversitesi Toplumsal Bilimler Enstitüsü Yeni Medya ve Bağlantı Doktora Programı kapsamında yürütülen bir doktora çalışması, dijital çağda yalnızlığın nesiller ortası farklılıklar gösteren çok katmanlı bir olgu haline geldiğini ortaya koydu.

Dr. Yağmur Tanrıverdi tarafından hazırlanan ve danışmanlığını Üsküdar Üniversitesi İletişim Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Gül Esra Atalay’ın yürüttüğü doktora tezinde, toplumsal medya kullanımının insan alakalarının niteliğini dönüştürdüğü ve bu dönüşümün giderek daha yalnız bireylerden oluşan bir toplumsal yapıyı beslediği belirlendi.

Araştırma, nitel formülle yürütüldü; X, Y ve Z nesillerinden etkin toplumsal medya kullanıcılarıyla yapılan derinlemesine görüşmeler üzerinden dijital çağda toplumsal alakaların dönüşümü ve yalnızlık tecrübesi incelendi. Görüşmelerden elde edilen bilgiler MAXQDA programı kullanılarak tematik tahlille değerlendirildi; nesiller ortası duygusal tabir farklılıklarını karşılaştırmak emeliyle LIWC-22 yazılımından yararlanıldı.

Nitelikli ilgilerin yerini yüzeysel bağlar aldı

Araştırma bulguları, toplumsal medya platformlarının bağlantısı hızlandırmasına karşın bağlantıların derinliğini zayıflattığını gösteriyor. Bilhassa X nesli iştirakçiler, geçmişte emek ve süreklilik gerektiren “nitelikli ilişkilerin” yerini yüzeysel ve süreksiz bağların aldığını vurguluyor. İştirakçiler, toplumsal medyadaki kalabalık arkadaş listelerinin gerçek hayattaki duygusal yakınlığı karşılamadığını ve bunun dijital yalnızlığı derinleştirdiğini tabir ediyor.

Sosyal medyada “görmek”, sahiden görüşmek mi?

Çalışma, sanal ortamda daima haberdar olma halinin yüz yüze görüşme muhtaçlığını azalttığını ortaya koyuyor. X ve Y nesillerine nazaran toplumsal medya, insan bağlarını canlı tutan “merak duygusunu” zayıflatarak fizikî buluşmaları erteliyor. İştirakçiler, birbirlerinin hayatlarını toplumsal medya üzerinden takip etmenin “zaten görüşülüyormuş” hissi yarattığını, bunun da güçlü bir yalnızlık hissine yol açtığını belirtiyor. Bu durum, dijital çağın “birlikte yalnızlık” olgusunu güçlendiriyor.

Kıyas kültürü yalnızlığı derinleştiriyor

Araştırmada öne çıkan bir öbür bulgu ise toplumsal medyada yaygın olan kıyas kültürü. Bilhassa Y ve Z jenerasyonları, diğerlerinin “en memnun ve mükemmel” anlarının paylaşıldığı içeriklerden olumsuz etkileniyor. İştirakçiler, bu paylaşımların kendilerinde yetersizlik, mutsuzluk ve yalnızlık hislerini artırdığını tabir ediyor. “Herkes birlikte, ben neden yalnızım?” sorusu, bireylerin toplumdan uzaklaşmasına ve fizikî izolasyona sürüklenmesine neden olabiliyor.

Dijital etkileşimler değersizlik hissi yaratabiliyor

Sosyal medya etkileşimlerinin günlük hayatın değerli bir modülü haline geldiği bilhassa Z jenerasyonu iştirakçiler, iletilere geç karşılık verilmesi ya da hiç karşılık alınamaması durumunda kendilerini kıymetsiz ve yalnız hissettiklerini lisana getiriyor. Jest ve mimiklerden mahrum dijital irtibat ortamlarının yanlış anlaşılmalara açık olması, duygusal kırılganlığı daha da artırıyor.

Kuşaklar ortasında yalnızlığa bakış farklılaşıyor

Araştırma sonuçları, yalnızlığın nesiller ortasında farklı manalar taşıdığını gösteriyor. X ve Y nesilleri yalnızlığı keder, dışlanma ve anlaşılmama hisleriyle ilişkilendirirken; Z jenerasyonu yalnızlığı şahsî gelişim için bir fırsat olarak değerlendirebiliyor. Lakin Z jenerasyonu da toplumsal medyada beklediği ilgiyi göremediğinde yalnızlık hissinden olumsuz etkileniyor.

Yalnızlık ferdi değil, yapısal bir sorun

Çalışma, dijital çağda yalnızlığın sırf ferdî bir sorun değil, irtibat biçimlerinin ve platform kültürünün şekillendirdiği yapısal bir toplumsal sıkıntı olduğunu ortaya koyuyor. Bu bulgular, dijital irtibatın insan bağlantılarında nicelik değil nitelik üzerinden yine düşünülmesi gerektiğine işaret ediyor. 

Kaynak: (BYZHA) Beyaz Haber Ajansı