Sanki Bir Ayar Kaçtı !

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Bazı kelimeler var, insanın hayatına sessizce giriyor, sonra bir gün bakıyorsun ortadan kaybolmuş.
Ne zaman gittiğini hatırlamıyorsun ama yokluğu tuhaf bir boşluk bırakıyor.
Meselâ “çekinmek” diye bir kelime vardı.
Ayıp olur diye çekinmek, büyük var diye çekinmek, öğretmen görür diye çekinmek…
Şimdi kelime hâlâ sözlükte duruyor ama günlük hayatta pek görünmüyor. Sanki emekli olmuş, köyüne çekilmiş gibi.

Benim çocukluğumda öğretmen görünce vücut kendiliğinden toparlanırdı. Refleks gibi.
Kimse “toparlan” demezdi, zaten toparlanırdın.
Sokakta top oynarken öğretmen geçse topu saklayan çocuklar vardı. Şimdi düşününce çok mantıklı bir hareket değil ama yapıyorduk. Çünkü öğretmen dediğin biraz ders, biraz korku, biraz saygı, biraz da mahcup olma ihtimaliydi.

Mahcup olmak diye bir duygu vardı meselâ.
İnsan yanlış yapınca utanırdı.
Şimdi utanmak yerine açıklama yapılıyor.
Hem de uzun uzun…

Belki de mesele büyük değil.
Sadece küçük bir incelik eksildi.

Şimdi herkes daha net, daha hızlı, daha cesur.
Gençler gözünün içine bakarak konuşuyor.
Bu kötü değil.
Ama bazen o cesaretin içinde küçük bir pervasızlık dolaşıyor.

Konuşmak arttı, anlaşmak azaldı.
Cümleler hazır, tepkiler hızlı.
Aradaki o iki saniyelik “dur bakalım” boşluğu kayboldu.

Hız kötü değil.
Yalnız bazı dengeler yavaşken korunuyor.

Tasavvufta “edep” denilen şey belki de tam o dengeydi.
Söyleyebilecekken susmak.
Haklıyken ses tonunu düşürmek.
Yapabilecekken yapmamayı bilmek.

İmam-ı Rabbânî’nin dediği gibi:

“Edep, insanın kendini bilmesidir. Kendini bilen, kimseye taşmaz.”

Bugün kimse özellikle saygısız değil belki.
Kimse bilerek sınır aşmıyor.

Ama insan etrafına bakınca şunu düşünüyor:
Her şey yerli yerinde gibi, her şey çalışıyor gibi ama bir yerde ince bir cızırtı var…

Sanki bir ayar kaçtı…